De ontwikkelingen rond de Griekse schuldenlast bereiken langzamerhand een hoogtepunt. In juni vervallen vier tranches van een lening van het IMF, met een totale waarde van 1,6 miljard euro. Gisteren stond in de Financial Times dat de Griekse minister van Binnenlandse Zaken, Nikos Voutsis, heeft gezegd dat Griekenland deze schuld niet kan aflossen, omdat er ook pensioenen en ambtenarensalarissen betaald moeten worden. De afgelopen maanden kon de Griekse regering telkens slechts met behulp van noodgrepen andere kredieten terugbetalen.
Intussen weigert de Europese Unie Griekenland tegemoet te komen door een reeds toegezegd deel van een eerder noodkrediet vrij te geven, als het land geen overeenstemming bereikt met het IMF over de tenuitvoerlegging van bepaalde hervormingsmaatregelen, zoals een aanpassing van de pensioenen en versoepeling van het arbeidsvoorwaardenbeleid. Dit zijn voor de linkse partij Syriza, die na verkiezingen in januari aan de macht is gekomen op basis van een programma dat verdere bezuinigingen uitsloot, onaanvaardbare maatregelen. De Griekse premier Tsipras heeft dat eerder deze week in een gesprek met de Duitse bondskanselier nog eens herhaald.
De grote vraag is hoe het nu verder moet. Commentator Wolfgang Münchau schreef gisteren (eveneens in de Financial Times) dat er drie mogelijkheden zijn. Eén: er wordt alsnog een compromis bereikt, waarbij het vooral gaat over de hoogte van het zogenoemde ‘primaire begrotingssurplus’, dat Griekenland nodig heeft om aan zijn verplichtingen te kunnen blijven voldoen. De Griekse regering stelt dat een surplus van 1,5% voldoende is, Münchau denkt zelf eerder aan 2,5%, maar de internationale crediteuren dringen aan op 3,5 of maar liefst 4,5%.
Twee: Griekenland gaat failliet, met alle onvoorzienbare gevolgen van dien. Dan moeten de andere landen van de eurozone zich volgens Münchau over het Griekse bankensysteem ontfermen, zodat Griekenland niet uit de eurozone hoeft te worden gezet.
Drie: Dat laatste scenario, een gedwongen vertrek van Griekenland uit de eurozone, voltrekt zich toch. De crediteuren willen dat niet, want dan kunnen ze zeker naar hun geld fluiten. Voor Griekenland zouden nog zwaardere tijden aanbreken, omdat de toegang tot de internationale geldmarkten dan definitief afgesloten is en er nog meer bezuinigd moet worden.
Het is overigens opmerkelijk dat Münschau opnieuw in niet mis te verstane bewoordingen te kennen geeft dat de door de ‘trojka’ (het IMF, de Europese Unie en de Europese Centrale Bank) aan Griekenland opgelegde bezuinigingen het land alleen maar verder in de richting van de afgrond hebben geduwd: “The key to a Greek economic revival has to be an end to austerity” (“De sleutel tot het herstel van de Griekse economie is het stopzetten van het bezuinigingsbeleid”).
Bron: Financial Times, Financial Times